t f
^

Ο γρίφος του Αινσταιν

Ψαχουλεύοντας πριν λίγες μέρες στα συρτάρια μου δίπλα στις αναμνήσεις από την εφηβεία μου (πόσο κλισέ πια) βρήκα έκπληκτος ένα κομμάτι χαρτί που νόμισα ότι είχα πετάξει.

Η ιστορία έχει ως εξής. Όταν ήμουν φαντάρος στην Καβάλα πέρα από την σκληρή εκπαίδευση τις αγγαρείες και τις σκοπιές είχαμε κάπου ενδιάμεσα όλων και λίγο ελεύθερο χρόνο. Ένα άλλο βύσμα..εεεε συγνώμη ένας άλλος φαντάρος είχε φέρει ένα περιοδικό που λεγόταν Free για όσους θυμούνται.

Ξεφυλλίζοντας το λοιπόν πέρασα μια σελίδα που την έπιασε το μάτι μου αλλά εκείνη την ώρα έψαχνα φωτογραφίες περισσότερο, όχι πονηρές, δεν είχε τέτοιες. Δυστυχώς. Μετά από ώρα και αφού είχα ικανοποιήσει τον μπανιστιρτζή μέσα μου θυμήθηκα εκείνη την σελίδα. Γυρνάω να την βρω και κάπου στο κέντρο πέφτω πάνω της. Ωχ συγνώμη της λέω καταλάθος(κρύο αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ). Πάνω πάνω έγραφε Ο ΓΡΙΦΟΣ ΤΟΥ ΑΙΝΣΤΑΙΝ. Βασικά επειδή με τον Αινσταιν πάντα ένιωθα να με συνδέουν πολλά γιαυτό μου είχε τραβήξει την προσοχή ο τίτλος. Γρίφος έλεγε ότι ήταν και παρακάτω ότι μόνο το 2% των ανθρώπων μπορεί να τον λύσει. Γατάκι Αινσταιν σκέφτηκα και έκοψα την σελίδα για την βραδινή σκοπιά.

Όταν έφτασε η ώρα του 2-4 σηκώθηκα να πάω να φυλάξω την πατρίδα και λίγο πριν βγώ από την πόρτα θυμήθηκα ότι στο μεταξύ κάποιος είχε φέρει το καινούργιο playboy το “δανείζομαι” και πηγαίνω προς την υπηρεσία μου. Δεν το ξέχασα το χαρτάκι, κατευθείαν να βγάλετε συμπεράσματα. Στην τσέπη το είχα. Τι άνθρωποι θεέ μου.

Έφτασα λοιπόν στο γραφείο του θαλαμοφύλακα που ήταν απ’έξω και αφού έβαλα στο δυνατό την θερμάστρα έκατσα και ήπια την πρώτη γουλιά από τον καφέ που είχα στο θερμός μου(σας το είπα και πιο πάνω, σχεδόν μας βασάνιζαν στον στρατό). Επειδή ξέρω τι είστε σας λέω λοιπόν ότι παράτησα το γνωστό περιοδικό(δεν θα το αναφέρω ξανά, όχι να τους κάνουμε και διαφήμιση) στην άκρη και έβγαλα από την τσέπη μου μια σοκολάτα. Όχι εντάξει το χαρτάκι έβγαλα απλά δεν μπορώ να αντισταθώ στο κρύο χιούμορ.

Για να μη μακρηγορώ, γιατί αν είναι κάτι που δεν μπορώ είναι τους ανθρώπους που τους δίνεται ένα βήμα να πουν δυο λέξεις και αυτοί κάνουν κατάχρηση και μιλάνε και μιλάνε λες και είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να τους ακούμε. Τέλοσπάντων. Για να μην μακρηγορώ λοιπόν(μην τα ξαναλέω) στο πρώτο κιόλας λεπτό είχα κολλήσει. Πείσμωσα. Είχε τελειώσει και η σοκολάτα(γιαυτό δεν την είχα πριν στην τσέπη όταν πήγα να την βγάλω). Έβαλα λοιπόν σκοπό να το λύσω.

Σήμερα που το ξαναδιάβασα κατάλαβα τον ευφυέστατο τρόπο με τον οποίο ο Αινστάιν έκανε σχεδόν τους πάντες να προσπαθήσουν να τον λύσουν, να ασχοληθούν μαζί του κάνοντας τον διάσημο. Ποιός δεν θέλει να ανήκει στην ελίτ του 2% και ποιός μπορεί να ομολογήσει ακόμη και στον εαυτό του ότι δεν είναι ξεχωριστός..

Εδώ παραθέτω λοιπόν αυτούσιο τον γρίφο και σας λέω ότι δεν είναι εύκολος αλλά λύνεται με προσπάθεια και αυτοσυγκέντρωση..

Ο γρίφος του Αινσταιν λοιπόν:

Υπάρχουν πέντε σπίτια πέντε διαφορετικών χρωμάτων.

Σε κάθε σπίτι ζει ένας άνθρωπος διαφορετικής εθνικότητας.

Οι πέντε ιδιοκτήτες πίνουν ένα συγκεκριμένο είδος ποτού.

Καπνίζουν μία συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων και έχουν ένα συγκεκριμένο κατοικίδιο.

‘Ολοι έχουν μεταξύ τους διαφορετικά κατοικίδια,

διαφορετικές μάρκες τσιγάρων και διαφορετικά είδη ποτών.

 

Η ερώτηση είναι: Ποιος έχει το ψάρι;

 

 

ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

 

1. Ο Αγγλος μένει στο κόκκινο σπίτι.

2. Ο Σουηδός έχει σκύλο.

3. Ο Δανός πίνει τσάι.

4. Το πράσινο σπίτι είναι αριστερά από το άσπρο σπίτι.

5. Ο ιδιοκτήτης του πράσινου σπιτιού πίνει καφέ.

6. Αυτός που καπνίζει Pall mall εκτρέφει πουλιά.

7. O ιδιοκτήτης του κίτρινου σπιτιού καπνίζει Dunhill.

8. Αυτός που μένει στο μεσαίο σπίτι πίνει γάλα.

9. Ο Νορβηγός μένει στο πρώτο σπίτι.

10. Αυτός που καπνίζει Blends μένει δίπλα σ’ αυτόν που έχει γάτες.

11. Αυτός που έχει το άλογο μένει δίπλα σ’ αυτόν που καπνίζει Dunhill.

12. Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει BluemaSters πίνει μπύρα.

13. Ο Γερμανός καπνίζει Prince.

14. Ο Νορβηγός μένει δίπλα στο μπλε σπίτι.

15. Αυτός που καπνίζει Blends έχει ένα γείτονα που πίνει νερό.

 

Θα έγραφα κι άλλο για την συνέχεια εκείνης της βραδιάς αλλά με πήρε ο ύπνος πάνω στο γραφείο και μόλις με ξύπνησαν για να με αλλάξουν διαπίστωσα ότι κάποιος μου έφαγε το playboy. Αλλά σιγά μην έπαιρνε τον γρίφο ο 98%..

 

Δημήτρης Παρασχάκης

«
 
»

Reply